Aziz ve Muhterem Müslümanlar!

İnsanı diğer varlıklardan ayıran en önemli özelliklerden biri akıldır. Bu yüzden Yüce Allah, insana sorumluluk vermiştir. Bu sorumluluğun doğal sonucu olarak da insana bazı önemli görevler düşmektedir. Bunların başında Allah'a ve ailemize karşı görevlerimiz gelmektedir.

Bizi yaratan, yaşatan ve üstün yeteneklerle donatan, sayılamayacak kadar nimetler veren Rabbimize ibadet nasıl bir görev ise, bizim dünyaya gelişimizin sebebi olan ana ve babamıza hürmet, saygı ve ihsanda bulunmak da Allah'ın üzerimize yüklediği bir görevdir. Yüce Kitabımız Kur'an-ı Kerim onlara nasıl davranmamız gerektiği hususunda şu öğütlerde bulunur:

“Rabbin, kendisinden başkasına asla ibadet etmemenizi, anaya-babaya iyi davranmanızı kesin olarak emretti. Eğer onlardan biri ya da her ikisi senin yanında ihtiyarlık çağına ulaşırsa, sakın onlara “öf!” bile deme. Onları azarlama. Onlara tatlı ve güzel söz söyle. Onlara merhamet ederek tevazu göster ve de ki: Rabbim!, Tıpkı beni küçükken koruyup yetiştirdikleri gibi sen de onlara acı.”[1]

Görüldüğü üzere dinimiz, anne-babamızı üzmek, kalplerini incitmek şöyle dursun; kendilerine karşı en küçük hoşnutsuzluk göstermeyi, yüzlerine karşı "Öf" demeyi bile yasaklamış; onlara karşı son derece saygılı olmayı, hoşgörülü davranmayı ve yürekten sevmeyi emretmiştir.

Aziz Cemaat!

Kur’an ifadelerinde kutsileşen, Peygamberimizin dilinde yüceleşen anne: merhameti, çileyi, sabrı ve fedakarlığı aşk haline getiren, duası kabul olan, hoşnutluğu cennet yolunu açan en saygı değer insandır.

Anne: fedakarlığın, cömertliğin, karşılık beklemeden vermenin ve sevginin sembolüdür.

Yüce dinimiz, anneye ve anne sevgisine özel bir yer vermiş, mutluluğun en üst noktası olan cenneti, annelerin ayakları altına sermiştir. Vaktinde kılınan namazdan sonra en sevimli işin, anne-babaya iyilik yapmak olduğunu, Allah'ın rızasını kazanmanın, cennete ulaşmanın yollarından birinin, anne sevgisinden ve anneye hizmet edip gönlünü hoş etmekten geçtiğini bildirmiştir.

Muhterem Mü'minler !

Çocukları için yemeyip yediren, giymeyip giydiren, onların mutluluğu için her ızdırabı zevk bilen annelerimize sevgimizi ifade için her fırsatı iyi değerlendirmeliyiz. Şüphesiz onlar, sadece senenin belli bir gününde anılıp, diğer zamanlarda ihmal edilecek varlıklar değildir. Anneler, her zaman ömür boyu sevgiye, saygıya, hizmete ve hürmete layık en yüce varlıklardır. Onlar, başlarımızın tacı, gönüllerimizin ilacıdır.

Ne mutlu, annelerini, layıkıyla sevip onları her zaman hatırlayanlara... Ne mutlu, annelerinin hayır dualarını alıp, dünya ve ahiret mutluluğuna erenlere.

[1] İsra,17/23-24.